ในหนังสือที่ชื่อว่า Made to Stick เขียนโดย Chip และ Dan Heath ได้กล่าวถึง “Curse of Knowledge” ว่าเป็นคำสาปที่ทำให้ “คนรอบรู้” ไม่สามารถเข้าใจได้ว่า “ความไม่รู้หรือการไม่รู้” นั้นเป็นยังไง โดยผู้เขียนก็ได้ยกตัวอย่างการทดลองในมหาวิทยาลัย Stanford ที่เรียกว่า “Tappers and Listeners”

โดยแบ่งผู้เข้าร่วมทดลองเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ “กลุ่มคนเคาะ” และ “กลุ่มคนฟัง” ฝ่ายคนเคาะต้องเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเพลง ซึ่งเป็นเพลงที่ทุกคนรู้จักดี และให้ฝั่งคนฟังทายว่าคือเพลงอะไร ผลปรากฏว่าคนฟังสามารถตอบได้เพียง 3 เพลงจากทั้งหมด 120 เพลงเท่านั้น

นั่นเป็นเพราะ “คนเคาะ” ทราบว่าต้องเคาะเพลงอะไร ก็จะได้ยินเสียงเพลงนั้นในหัว ส่วน “คนฟัง” จะได้ยินเสียงเคาะโต๊ะเหมือนรหัสมอร์สที่ไร้ความหมาย ซึ่งนั่นทำให้เห็นว่า เราไม่สามารถจินตนาการถึง “ความไม่รู้” ไม่ออกเลยด้วยซ้ำ และนั่นมันก็คือคำสาปแห่งความรู้ที่เกิดขึ้นกับเรานั่นเอง

การมีความรู้ที่หลากหลาย นับว่าเป็นเรื่องที่ดี แต่ “ทักษะการสื่อสาร” ก็สำคัญ บางเรื่องอาจง่ายสำหรับเรา แต่อาจจะยากสำหรับคนอื่น เช่นนั้นหากรู้สึกว่าอธิบายสิ่งใดไป ผู้ฟังมักเกิดคำถาม หรือไม่เข้าใจบ่อยๆ ควรรีบแก้ไขก่อนที่ปัญหานี้จะส่งผลต่อการใช้ชีวิตในระยะยาว

ซึ่งสามารถปรับปรุง และพัฒนาวิธีการพูดของตัวเองแบบง่ายๆ โดยการเขียนในสิ่งที่คิดลงกระดาษก่อน จากนั้นลองอ่านทบทวนอีกครั้ง แล้วดูว่าเราเข้าใจไหม ใช้ภาษายากเกินไปไหม สามารถแก้ไขเพิ่มเติมจุดไหนได้บ้าง เมื่อแก้ไขเสร็จแล้วให้ลองซ้อมพูด และเมื่อฝึกจนชิน นิสัยการฝึกคิดให้เป็นระบบจะเกิดขึ้นอัตโนมัติเอง